Tequila

    Gdyby He-Man był księżniczką Disney’a, miałby fajne piersi, uprawiałby seks w świętych miejscach i nie wahałby się odbierać życia swoim przeciwnikom.A zwaliby go Tequila, tak jak bohaterkę najnowszego komiksu stworzonego duet Babis / Śmigiel. Czy Władca Marionetekjest w stanie podbić serca polskich czytelników?

Zanim napiszę o samym komiksie, to opowiem trochę o kulisach jego powstania oraz autorach. Środki potrzebne na stworzenie i wydanie przygód Tequili autorzy zdobyli poprzez portal crowfundingowy Polak Potrafi. Innymi słowy – szukali mniejszych i większych sponsorów w sieci. Jako czytelnika cieszy mnie to bardzo, że w kraju nad Wisłą znajdują się ludzie, którzy chcą dołożyć parę zł do rozrywki tego rodzaju.

    Władca Marionetek to pierwszy z trzech komiksów o przygodach niezwykłej bohaterki, które autorzy zamierzają rozwinąć i uzupełnić w trzech powieściach. Niewielki fragment pierwszej z nich umieszczony jest zresztą w albumie. Postać Tequili, scenariusz komiksu i powieść stworzył Łukasz Śmigiel, redaktor naczelny magazynu Coś na progu. Za stronę graficzną albumu i ilustracje w książce odpowiada młoda (rocznik ’92!) Katarzyna Babis.
   Klimat Władcy Marionetek to wybuchowa mieszanina postapo i fantasy, doprawiona przeróżnymi smaczkami, np. wątkami religijnymi, kulturą Bliskiego i Dalekiego Wschodu. Akcja dotyczy tajemniczych wizji głównej bohaterki, starej przepowiedni, krótkiej podróży przez nieznane i pobytu w wyjątkowym miejscu – Edenie. Chociaż muszę przyznać, że tak na dobrą sprawę to niewiele się tu dzieje. Władca Marionetek wydał mi się miksem odchudzonych pomysłów ze znanych tworów (m.in. Mad Max czy Hunger Games) z kreską rodem z Disneya oraz sporą dozą przemocy i seksu. Piersi w komiksie nie brakuje, co w zestawianiu z rysunkami Katarzyny Babis, która z tym stylem i talentem równie dobrze mogła by pracować w wytwórni znanej z Myszki Miki, sprawia miejscami groteskowe wrażenie. Tequila to księżniczka Disneya w wersji dla dorosłych.

   Przez ten album przebrnąłem szybko, miejscami wydawał się nudny, a ekspresja pozbawiona słów, która w zamyśle odwoływała się do wyższych treści nie w pełni do mnie trafiała. Trzeba jednak pamiętać, że zaledwie wstęp do dużo szerszej historii i jako właśnie taki album broni się. Zwłaszcza, że kończy się w bardzo fajny (aczkolwiek dla wielu przewidywalny sposób), a od samego zakończenia jeszcze lepszy jest epilog. Pokuszę się o stwierdzenie, że prolog i epilog podobały mi się najbardziej! Mam tylko nadzieję, że nie jest to tylko dobry zwiastun przeciętnego filmu. Czy zajrzę do drugiego tomu Tequili? Będę musiał się zastanowić, bo sam Władca Marionetek w zachwyt mnie nie wprawił.
Mariusz

Share This: