Thorgal. Kriss de Valnor. Czyn godny królowej. Tom 3

Powoli czytam Thorgala po kolei, w chronologicznej kolejności względem wydarzeń. Po 33. tomie serii głównej, czyli po „Statku mieczu” (więcej tu – klik), należy przeczytać tom „Thorgal. Kriss de Valnor. Czyn godny królowej”, czyli trzeci tom poboczny z charakterną brunetką w centrum. Yves Sente kontynuuje rozwój tej postaci i wyprowadza jej powrót.

Powrót Kriss de Valnor

„Thorgal. Kriss de Valnor. Czyn godny królowej” łączy się bezpośrednio z poprzednim tomem, czyli „Wyrokiem walkirii”, ale nie bez przyczyny wspominany też jest 28. tom serii głównej, czyli „Kriss de Valnor”, bo to tam nasza złośnica uratowała rodzinę Thorgala, poświęcając swoje życie. Sente umrzeć jej nie dał, pokopał w jej przeszłości, osądził i zrzucił, dosłownie, na ziemię. Czy tam Midgard, jak to wikingowie mawiali.

I niby spoko, bo Kriss sporo świństw nawywijała, włącznie z uprowadzeniem głównego bohatera serii cierpiącego na amnezję i przekonaniem go, że jest zarówno piratem, jak i jej mężem. Jest to silna kobieca postać drugoplanowa, im więcej przeczytaliście tomów głównej serii, tym bardziej ją znacie. Trochę żal byłoby tej postaci, ale jednak przede wszystkim „trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść”.

Kriss na uwięzi

Przede wszystkim to, co jest największym bezsensem, jaki wyprowadził Yves Sente, to warunek dopełniający tytułowy „Czyn godny królowej”. Kriss ma udowodnić, że jest warta tego, aby pojawiać się jeszcze w komiksach, no czy tam żyć, ale gdy kogokolwiek albo cokolwiek skrzywdzi, czeka ją unicestwienie. Mogłoby to stać się siłą nośną do zmian bohaterki, ale kto polubił Kriss, polubił ją za to, jaka była. Okrutna, bezwzględna, dążąca do zwycięstwa na swoich warunkach, nieznosząca kompromisów.

Tymczasem Kriss u Sentego, niczym Tony Stark z odłamkiem szrapnela tkwiącym obok serca, nie może nawet skutecznie odgonić muchy, bo inaczej zaraz umrze. Pożywienie? Połów ryb? Zapomnij! Nie dość, że tkwiąca w klatce piersiowej strzała pokazuje, gdzie została wbita, to jeszcze rozdziera całą bluzkę bohaterce. Jakbym miał z powrotem 13 lat, to może i bym się cieszył. No i jeszcze Kriss wplątuje się w lesbijski związek, co dopełnia masakry na tej postaci. Szanuję zaufanie, jakie Sente otrzymał od wydawnictwa Lombard, ale mimo wszystko mógł sobie to lepiej przemyśleć.

Okładka i zdradzony finał

Okładkę stworzył znowu Grzegorz Rosiński i piękny to jest obraz, ale tak jak poprzednio pokazywany jest finalny zwrot akcji. Nie trzeba być jakoś bardzo rozgarniętym, aby domyśleć się, że Kriss nie tylko w tym tomie dokona czynu godnego królowej, ale także zasiądzie na tronie. Dynamika fabularna z całą siłą ulatuje przez uchylone okno.

Guilo De Vita dostarcza przyjemnych ilustracji i wcale nie mam na myśli rozbieranych kadrów. Kolaż z retrospekcją dotyczącą Kriss przywołuje sekwencje, które swego czasu na łamach tej serii wykonywał Grzegorz Rosiński. Tutaj mamy raczej przywoływanie klasycznej oprawy tej serii, chociaż nie mam nic do koloru bezpośredniego, to jednak realistyczny styl bazujący na obrysie jest efektywny, choć może nie aż tak efektowny.

W stronę Czerwonych Magów

Wiem, że ten okres jest najmniej lubiony przez fanów i w sumie widać dlaczego. Yves Sente podejmuje śmiałe decyzje względem postaci drugoplanowych, ale przynajmniej część z nich, przez szacunek dla stałych czytelników, mógł trochę bardziej przemyśleć. Powoli budowana jest intryga tycząca się Czerwonych Magów. Coś mi się zdaje, bo czytam to pierwszy raz, że to całe budowanie zakończy się Sentemu katastrofą, ale póki co ma moją uwagę i ciekawość. Nieco gasną, ale póki co brnę dalej. Następny w kolejności jest trzeci tom spin-offu Louve: „Królestwo chaosu”. Do zobaczenia!

Scenarzysta: Yves Sente

Ilustrator: Giulio De Vita

Tłumacz: Wojciech Birek

Wydawca: Egmont

Seria: Thorgal: Kriss de Valnor

Format: 220 x 295

Liczba stron:    48

Oprawa: Twarda

Druk: kolor