Samuraj. Tom 3 – recenzja komiksu Di Giorgio

Samuraj. Tom 3” to kolejne wydanie zbiorcze franko-belgijskiego komiksu o przygodach pewnego… no pewnie. Samuraja. Mało odkrywczy tytuł, wcale nieodkrywczy kierunek przeniesienia akcji do czasów dawnej Japonii, ale jak pisałem ostatnio w tekście o „Legendzie o szkarłatnych obłokach”, temat samurajów nie ma dna i się nie nudzi.

Kolejne przygody Takeo

Jest to kontynuacja przygód Takeo, więc nie polecam rozpoczynania lektury od trzeciego tomu. Di Giorgio po kolei wyjawia nowe informacje o samuraju. A wskakiwanie do tego jadącego pociągu może być tym bardziej bolesne, że story arci nie dzielą się elegancko między poszczególne tomy. Trzeci album zbiorczy zawiera oryginalne tomy 9–12 francuskiej serii. W poprzednim tomie Takeo znajdował się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Na dokończenie historii trzeba było poczekać, ale na szczęście czas szybko leci.

Samuraj, który marzy o świętym spokoju

W tej serii chodzi przede wszystkim o pojedynki i Di Giorgio daje swojemu samurajowi mnóstwo okazji do użycia mieczy. Choć Takeo nie marzy o niczym innym, niż żeby wszyscy dali mu spokój. Skądś to znamy, prawda? Choćby sam Thorgal przecież zamiast kolejnych przygód wolałby posiedzieć w domu ze swoją rodziną. Od lat nie jest mu to dane. A Takeo? No, podobnie. Chciałby z ukochaną osiąść gdzieś z dala od wojen, knowań i pojedynków. Uda się? Jasne, że nie!

Dynamiczne pojedynki i zmiana rysownika

Dostrzeżecie w tym tomie zmianę rysownika, ale w zasadzie jest ona prawie niezauważalna. Albo inaczej: jeśli dotrze do was ta informacja, to wtedy będziecie szukać różnic w rysunkach i pewnie je znajdziecie, ale w zasadzie Mormile i Genêt dostarczają ilustracje w zbliżonych stylach. Dynamicznie, no bo walki na miecze muszą zdmuchiwać czapeczkę z głowy. I kolorowo, bo przecież feudalna Japonia jest ładna.

Duży, europejski format umożliwia planowanie plansz z wieloma kadrami. Zwłaszcza w drugiej części znajdziecie specyficzny układ z umieszczeniem pośrodku dużej ilustracji i obudowaniem jej kadrami po obu skrzydłach. Przygodówka ma cieszyć oko.

Poetyckie chwile w świecie przemocy

Bardzo podoba mi się moment wprowadzenia przyjaciółki Takeo, czy może nawet jego dawnej miłości. Imię Sekiyo zostaje zawieszone wśród chmur i poetycko, na wąskiej klatce zostaje wyszeptane: „była jak pudrowy cukierek pachnący cynamonem i bzem”. Bardzo plastyczny fragment, pozostający w głowie czytelnika.

Ale takie fragmenty to w zasadzie rzadkość. „Samuraj ma tylko jednego pana. Śmierć”. To dość dobrze oddaje specyfikę tego komiksu. Kostucha podąża za Takeo i nie daje mu wytchnienia. Ciągle dzieją się wokół niego jakieś nieszczęścia, nawet takie jak to, że ktoś wypił całe sake, które przeznaczone było na najbliższą uroczystość. No tragedia.

Demoniczna intryga i zapowiedź kolejnego tomu

Tym razem na centrum sceny (i na okładkę) wchodzi wojowniczka w demonicznej masce, o siwych włosach, lekko przywołująca wiedźmiński klimat. Przez większość końcówki dziewczyna paraduje nago, ale przede wszystkim snuje intrygę mającą na celu otworzenie wrót dla jakiegoś śmiercionośnego bóstwa. Czy uda jej się pomścić siostry i zniszczyć świat? Nie zgadniecie! Tego dowiemy się już z następnego tomu, który jest na całe szczęście w przygotowaniu.

Czytaj więcej: Samuraj. Tom 2 – honor, pojedynki i tajemnice ronina | Recenzja komiksu

Informacja o wydaniu

Scenarzysta: Jean-Francois Di Giorgio
Ilustrator: Cristina Mormile, Frederic Genet
Tłumacz: Maria Mosiewicz
Wydawca: Egmont
Seria: Samuraj
Format: 216×285 mm
Liczba stron: 196
Oprawa: Twarda
Druk: kolor
Egzemplarz udostępniony przez wydawnictwo