Yans. Ostatnia wyspa. Tom 1 – przedłużenie kolekcji Hachette – recenzja

Kolekcja Thorgala od Hachette otrzymała przedłużenie, które właśnie wylądowało w salonach prasowych. Prenumeratorzy też już je dostali. „Yans. Ostatnia wyspa” to oczywiście żadna nowość, a wydania zbiorcze od Egmontu nadal są dostępne na rynku. A jednak nie miałem dotąd okazji zapoznać się z tą serią, także stwierdziłem, że spróbuję.

Yans. Ostatnia wyspa

Yans od Hachette czy Egmontu – które wydanie wybrać?

Co ma wydanie od Hachette, czego nie ma wersja od Egmontu? Właściwie niewiele, a jeszcze wychodzi drożej. No i zabiera więcej miejsca na półce, bo okładek jest cztery razy więcej. Format ten sam. No może w kolekcji jest deko lepszy papier, chyba że ktoś jest ultra fanem lśniącej kredy.

Yans. Ostatnia wyspa

Co ciekawe, w wersji od Hachette nie znalazły się żadne dodatki, więc nie jest to wersja na ultra wypasie. Jest na otarcie łez grafika wykonana tuszem, na której widać i Yansa, i Thorgala. Niby fajne, ale te obrazeczki lądują u mnie gdzieś w kącie i tyle je widziałem. Ach, no i jeszcze coś, o czym zawsze zapominam. Panorama na grzbiecie. Grzbiety Yansa stworzą własny obrazek.

Grzegorz Rosiński w najlepszej formie

Największą gratką są oczywiście ilustracje Grzegorza Rosińskiego i to z okresu jego największego prime’u. Czyli gdy jego styl już rozwinął się w pełni, ręka wyćwiczyła na tomach Thorgala, a serce pragnęło stworzyć coś innego, tak aby zbytnio nie wypalić się na longskipach i fiordach. Jeśli tęsknicie za stylem z pierwszych kilku, kilkunastu tomów, a Yansa nie czytaliście, to będziecie mieli nie lada frajdę. Czy jeszcze tacy w ogóle są? Pewnie nieliczni, ale jednak.

Yans – science fiction z elementami XIII i sagi Bourne’a

Grzegorz Rosiński ilustruje tu scenariusz Duchateau. Otrzymujemy rasowe science fiction rozgrywające się w przyszłości. Choć obecnie to 2027 rok, to wcale nie tak odległa przyszłość. Yans otrzymuje wprowadzenie bardzo podobne do XIII, pisanej przez Jeana Van Hamme’a. Które to znowu przypomina rozpoczęcie sagi Bourne’a. Główny bohater zmaga się z amnezją, a akcja nie czeka, aż wszystko wróci na swoje miejsce, tylko popyla do przodu.

Właściwie więc Yans ma więcej wspólnego z XIII niż z Thorgalem. Bo odkrywamy, że jest agentem. No i to zmaganie z brakiem jakichkolwiek wspomnień. Wie tylko, że nazywa się Yans. To oświadczanie wszystkim naokoło swojego imienia wypada nieco humorystycznie, ale właściwie to łykam. Tak samo jak definicje wrogo nastawionego świata.

Czy w Yansie czuć ducha Thorgala?

Czy czuć tu Thorgala? Oczywiście, że tak, choć niezbyt w ostatnim, idyllicznym mieście z zaawansowaną technologią. Także nie za bardzo na lodowej pustyni poza miastem. I też nie pośród zdziczałego wręcz plemienia. Najmocniejsze przebitki pojawiają się w holograficznych, sennych symulacjach, w których pojawia się iluzja raju czy, jak to interpretuje Yans, kraina Śmierci. Od razu przypomina mi się zielona kraina wiodąca do pustki z rozpiętymi nićmi życia z „Ponad krainą cieni”. Nadal nie chciałbym, aby Rosiński inaczej to narysował. No kojarzy się i tyle.

Yans. Ostatnia wyspa

Element podróży w czasie. Z tym trzeba uważać, żeby nie rozbić się na paradoksach. Duchateau radzi sobie dość zgrabnie, sprytnie wyjaśniając przy okazji amnezję bohatera. Pojawia się wątek okołomiłosny. Jest dużo akcji, a od zwrotów akcji potrafi zawirować w głowie. Na końcu pierwszego tomu pojawia się bolesne pożegnanie, a rozdzielona para zostaje zawieszona w stanie niepewności. Przynajmniej do następnego tomu, choć bariera czasu może być dużo trudniejsza do pokonania

Yans. Ostatnia wyspa – czy warto przeczytać?

Jest tu trochę klimatu retrofuturyzmu. Od czasu tworzenia tego komiksu do dzisiaj technologia rozwinęła się na tyle, że mamy już większe cudeńka niż te przedstawione w komiksie. Nadal jest to dość przyjemna lektura. Zwłaszcza gdy się lubi science fiction albo rysunki Rosińskiego. Wtedy już jest to totalne „must have”. Na pewno chciałbym przeczytać całość, nie tylko cztery tomy rysowane przez Rosińskiego, ale czy będę kupował w kolekcji, to jeszcze się zastanowię. Co radzicie?

Czytaj więcej: Thorgal. Ponad Krainą Cieni. Tom 5 – ekskluzywna kolekcja Hachette

Informacje o wydaniu

Scenariusz: Andre-Paul Duchateau
Rysunki: Grzegorz Rosiński
Tłumaczenie: Wojciech Birek
Seria: Yans
Linia wydawnicza: Thorgal Hachette (II)
Kategoria: Science Fiction
Seria: Yans
Wydawca: Hachette
Druk: Kolor
Oprawa: Twarda
Format: 239×317 mm
Liczba Stron: 56

Share This: