Thorgal. Neokora. Tom 39 – recenzja

„Thorgal. Neokora” to jeden z niewielu tomów głównej serii, których jeszcze nie czytałem. Do teraz. I nie powiem, nawet miałem lekką ekscytację, bo zanosiło się na przygodę Thorgala Syna Gwiazd, a nie Thorgala Wikinga czy Thorgala „dajcie mi wszyscy święty spokój, bo chcę być ojcem rodziny”. No i co? Zawiodłem się, choć to nie jest tak, że ten tom nie ma nic do zaoferowania. Mimo wszystko wypada jednak lekko poniżej przeciętnej.

Thorgal. Neokora – powrót do wątku Syna Gwiazd

Naprawdę cieszyłem się, że w „Selkie” Yann postanowił opowiedzieć nową historię. Co prawda Thorgal rozbitek na dziwnej wyspie to nic nowego, ale już foki zrzucające skórę zgodnie ze szkockim folklorem to było novum. Krok w przód, a teraz dwa do tyłu. A miejscami nawet cofnięcie się na sam początek. Yann znowu rozgrzebuje Shaigana, ale sięga też do elementów z dwóch pierwszych tomów, przerzucając akcję do Lodowych Mórz.

Symbol rodziny Thorgala na okładce, tej biologicznej, nie wikińskiej, zwiastował powrót wątków science fiction. I ekstra! Van Hamme potrafił zarówno w sci-fi, jak i w folklor, a Yannowi to pierwsze wychodzi jednak tak sobie. Zwłaszcza że najpierw trzeba się przekopać przez dziwnego stwora z czaszką jelenia i wątki około-Shaiganowe, bo wraca Kriss z Anielem. To tak, jakby przed wypłynięciem na ocean trzeba było przeprawić się przez grząskie bagienko, na dodatek śmierdzące zgniłym jajem.

Yann i Vignaux – nie wszystko działa jak należy

Vignaux tym razem nie umila tej wyprawy. Nadal niby porusza się w tym samym stylu, ale rażą chociażby ciosy zadawane toporem na odwrót. No chyba że Thorgal wynalazł jakąś nową technikę. Jak rozumiem, największe obrażenia takim orężem zadaje się poprzez zamach i uderzenie. Inaczej działa bardziej jak młotek albo zwykły kij.

Neokora i tajemnice Ludu Gwiazd

Co tam u Syna Gwiazd? Ano kolejne niedociągnięcia scenariusza. Choć wątek poszukiwań technologii jest całkiem niezły, później jest już gorzej i gorzej. Okazuje się, że na statku, którym przybyli rodzice Thorgala, funkcjonowała dość specyficzna mieszanka technologiczna. Z jednej strony znajdziemy sztuczną inteligencję. Nazwa całkiem niezła, znajdziecie ją w tytule. Z drugiej strony dojść można do… pieców opalanych węglem. Eee, że co? W statku kosmicznym? No nie wiem, ile trzeba by wypalić węgla i w jak krótkim czasie, aby uzyskać tyle energii, by zasilić takie technologiczne monstrum.

Thorgal. Neokora – czy warto przeczytać?

Największym przegięciem jest jednak chyba sam Lud Gwiazd, bo okazuje się, że komory kriogeniczne, które przez te wszystkie tomy przechowywały martwe ciała… No cóż, ktoś się pomylił przy ocenie. Ja rozumiem jedną osobę, bo Jolan zasługuje na godną siebie partnerkę, ale już reszta? No, chyba nie bardzo.

No niby fajnie, że ten tom jest nieco dłuższy niż pozostałe i że rozpoczyna dwutomową historię. A na dodatek jest jeszcze trochę szkiców. Jednak w ogólnej ocenie jest to zawód. Czekam na porządne poruszenie wątku Ludu Gwiazd. Może w którymś tomie Sagi się uda, a chyba jest na to szansa, bo takowy tom jest w produkcji. Aha, przy okazji Neokora mówi o tym, że sztuczna inteligencja może przejąć kontrolę, także uważajcie na te swoje Copiloty i ChatGPT.

Czytaj więcej: Thorgal. Wyspa lodowych mórz. Tom 2 – kontynuacja historii Slivii

Informacje o wydaniu

Scenarzysta: Yann le Pennetier
Ilustrator: Frédéric Vignaux
Tłumacz: Wojciech Birek
Wydawca: Egmont
Seria: Thorgal
Format: 21.5×29.0cm
Liczba stron: 56
Oprawa: Twarda
Druk: kolor