Czas na komiks

Recenzje komiksów Marvel, DC Comics, Image, newsy, konkursy. Wszystko o komiksach

Anne Bonny. Wilczyca z Karaibów. Tom 2 – wilczy artykuł nr 80

przez ·

Aj, piraci! Jak to pobrzmiewa przygodą. Pachnie wiatrem i połyskuje promieniami słońca odbijającymi się od morza. „Anne Bonny. Wilczyca z Karaibów. Tom 2” to dokończenie historii rudowłosej piratki, którą dwa lata temu zaczął snuć Franck Bonnet, członek Akademii Sztuk i Nauk Morskich.

Anne Bonny. Wilczyca z Karaibów. Tom 2

Ślicznotki na morzu

Kim była i czy w ogóle istniała Anne Bonny? Tego można poszukać u Daniela Defoe, jeśli tylko zdecydujecie się mu uwierzyć i temu, co wypisał w „A General History of the Robberies and Murders of the Most Notorious Pyrates”. Lubimy historie, także te o piratach, tylko że przywykliśmy do opowieści pełnych wyidealizowanych postaci przypominających posągi. Kobieta na morzu? No tak, to może się sprzedać. Taką historię czyta się świetnie, a to, że autor podkoloryzuje kilka faktów na poczet atrakcyjniejszej narracji, umyka gdzieś wśród wystrzałów z dział i szczęku żelastwa.

Franck Bonnet to kolejny opowiadacz, który wcale nie stroni od beletrystyki, choć ten komiks w kilku miejscach działa jak podręcznik historii i trzyma się dat oraz faktów. Miejscami razi skrótowością, a w innych pościgi, ucieczki i pojedynki przetykane są dużą ilością dialogów niosących informacje o sytuacji. Niemniej autor nie zapomina o realizmie, bo komiks dziejący się na morzu ma ogromny potencjał do zachwycania ilustracjami. Zwłaszcza gdy wśród bandy obdartusów pływających pod czarną banderą znaleźć można ślicznotkę. A właściwie tym razem nawet dwie.

Anne Bonny. Wilczyca z Karaibów. Tom 2

Z tym że nawet jeśli, sugerując się okładką, Anne Bonny i jej towarzyszka Mary to dwie piratki bardziej nadające się na wybieg modelek niż na pokład „Williama”, tak w środku już takie śliczne nie są. Nasza główna bohaterka to raczej roztrzepany rudzielec, często przystępujący do abordażu z odsłoniętymi piersiami, ale bardziej pasuje do niej określenie wilczycy niż piękności. Mary zaś, poowijana bandażami i przebrana w męski strój, uznawana jest przez większość załogi za faceta. Więc gdzie są te ślicznotki u Bonneta?

Ano, główne danie najbardziej cieszące oko to okręty. I tu autor naprawdę się napracował. Najczęściej pojawia się oczywiście slup „William”. Z tyłu znajdziecie jego drobiazgowy przekrój, a już od pierwszej strony kołysze się łagodnie na falach. Czy to w pełnym słońcu, czy o zmierzchu, czy podczas złotej godziny, wygląda zachwycająco, jakby nie z tego świata.

Piracka codzienność bez lukru

No i tak romantycznie też to wypada, choć los pirata, a piratki w szczególności, kolorowy nie jest. To nie jest pełna przygód opowieść, w której bohaterowie pokazują swoje męstwo i walczą o wolność czy jakieś tam, tfu… cnoty. To walka o przetrwanie, w której trzeba wykazać się sprytem, a oszustwo jest jedną z głównych broni. Gdy nie żeglują, członkowie załogi albo upijają się do nieprzytomności, albo odurzają opium. A doprowadzenie się do porządku i stanięcie do walki następnego dnia to wręcz rzecz niemożliwa.

Anne Bonny. Wilczyca z Karaibów. Tom 2

Niemniej może właśnie dlatego opowieści o piratach są tak wyidealizowane, bo zdają się pochodzić z innego świata. Ten, kto raz wypłynie, nie chce już wracać na ląd, do starego życia. Tu wszystko zdaje się możliwe. Miłość? Ano jest dla niej miejsce. „Na statku pirackim miłości się nie kupuje. Żyje się we dwoje albo nawet w kilkoro i nikt cię nie osądza. Ani Bóg, ani król”. To idylliczne i być może nawet złudne podejście do tematu, ale atrakcyjne i pozostające poza zasięgiem w jakichkolwiek innych warunkach.

Wilczyca z Karaibów warta poznania?

Przyznam, że naczekałem się na kontynuację opowieści o Anne Bonny. Przez dwa lata przewinęło mi się przez ręce mnóstwo komiksów i trochę żałuję, że nie miałem czasu odświeżyć sobie pierwszej części. Niemniej wystarczy pamiętać, że nazwisko wilczycy pochodzi od jej pierwszego męża, który nie dość, że ściga swoją żonę, to jeszcze wyznaczył za nią nagrodę. Tak naprawdę można by się pokusić o wydanie obu części w jednym tomie, ale trudno. Jest, jak jest.

Ta opowieść mogłaby być jeszcze płynniejsza. Przeskoki nie pomagają, ale pewnie są potrzebne, bo służba na statku musi wiązać się z rutyną i okresami, w których zwyczajnie nic się nie dzieje. Finał właściwie przesądzony był od samego początku. Dla pirata sznur jest bardziej pewny niż zobaczenie zachodu słońca. Ale czy Anne Bonny zawisła? Tu znowu „Wilczyca z Karaibów” zdaje się być bardziej legendą, morską opowieścią niż postacią historyczną, bo jej koniec owiany jest mgiełką tajemnicy i możliwych hipotez.

Czytaj więcej: Anne Bonny. Wilczyca z Karaibów. Tom 1 – wilczy artykuł nr 59

Informacje o wydaniu

Scenarzysta: Franck Bonnet
Ilustrator: Franck Bonnet
Tłumacz: Jakub Syty
Wydawca: Lost In Time
Seria: Anne Bonny Wilczyca z Karaibów
Format: 240×320 mm
Liczba stron: 72
Oprawa: Twarda
Druk: kolor
Papier: kredowy
Egzemplarz udostępniony przez wydawnictwo

Wcześniejsze wilcze artykuły

  1. Człowiek Wilk
  2. To nie jest las dla starych wilków
  3. Smacznego proszę wilka
  4. Rufus. Wilk w owczej skórze
  5. Wilcze imperium
  6. Wilczyca
  7. Pan Kawalarz Wilk
  8. Wilcze sny
  9. Synowie Białego Wilka
  10. Wilk (z szuflady)
  11. Noc wilczej strzelby
  12. Wilki i koźlęta
  13. Serce wilka
  14. Jego wilczy sekret. Tom 1
  15. Śladem białego wilka
  16. Szósty rewolwer. Tom 5. Zimowe wilki
  17. Zima wilka
  18. Samotny wilk i szczenię. Tom 1. Szlak śmierci
  19. Wilki w ścianach
  20. Wilcze dzieci
  21. Ognisty wilk w Smallville
  22. Wilczyce deszczu
  23. Dwa małe wilczki
  24. Borka i Sambor. Wilki
  25. Błękitna jaszczurka. 4. Uśmiech wilka
  26. To nie jest BICEPS dla starych wilków
  27. WILK
  28. Czerwone wilczątko
  29. Król Wilków
  30. Tetfol. 1. Syn wilka
  31. Lisica i wilk
  32. Lux in tenebris. 2. Wilcza gontyna
  33. Wilczyca i czarny książę. Tom 1
  34. Yakari. W krainie wilków. Tom 8
  35. Kapitan Kloss. Gruppenführer Wolf
  36. Królewska Krew. Tom 3. Wilki i królowie
  37. Wilki. Historie prawdziwe
  38. Samotny wilk i szczenię. Tom 1 (nowa edycja od Hanami)
  39. Wydział 7. Wilki. Zeszyt 10
  40. Adaptacje literatury, Biały kieł
  41. Dwa gwoździe. Tom 2 (Telefon do piekła, Matka wilków)
  42. Samotny wilk i szczenię. Tom 2
  43. Elryk. Biały wilk. Tom 3
  44. S/N (wilk z S/N)
  45. Samotny wilk i szczenię. Tom 3
  46. Lupus. Tom 1
  47. Podziemny krąg. Wilk w matni
  48. Beastars. Tom 1
  49. Wiedźmin. Ballada o dwóch wilkach. Tom 7
  50. Wilcze doły
  51. Samotny wilk i szczenię. Tom 4
  52. Wolfhunt. Zguba
  53. Wilki z Nowego Meksyku
  54. MUTE – ON/OFF (Wolf)
  55. Samotny wilk i szczenię. Tom 5
  56. Wilk morski
  57. Alpha. Zapłata dla wilków. Tom 3
  58. Samotny wilk i szczenię. Tom 6
  59. Anne Bonny. Wilczyca z Karaibów. Tom 1
  60. Wilki, śpijcie dobrze
  61. Szary wilk. Panzerkampfwagen VIII Maus
  62. Wilk, który się zgubił
  63. Samotny wilk i szczenię. Tom 7
  64. „Podręcznik dla Superbohaterów. Część 4. Wilk nadchodzi”
  65. Conan Barbarzyńca. Kolekcja. Prawo wilków. Tom 52
  66. Samotny wilk i szczenię. Tom 8
  67. Wędrówek kilka Czerwonego Wilka
  68. Thorgal. Louve. Tom 1. Raissa
  69. Jego wilczy sekret – seria
  70. Wilcy pode drzwi podleźli!
  71. Wróć mój wilku wróć!
  72. Thorgal. Louve. Dłoń boga Tyra. Tom 2
  73. Kajtek i Koko. Śladem białego wilka. Tom 2. Chybiony strzał
  74. Thorgal. Louve. Królestwo chaosu. Tom 3
  75. Thorgal. Louve. Crow. Tom 4 – wilczy artykuł nr 75 – spin-off o córce Thorgala
  76. Thorgal. Louve. Skald. Tom 5 – wilczy artykuł 76
  77. Thorgal. Louve. Królowa czarnych elfów – wilczy artykuł nr 77
  78. Thorgal. Louve. Nidhogg. Tom 7 – wilczy artykuł nr 78

Share This: